• fenixaid

A big setback in integration: The cut in aid to asylum seekers



In an announcement on April 15, the Ministry of Migration and Asylum announced across-the-board cuts in financial assistance for all asylum seekers who are not housed in facilities run by the Ministry or its partner organisations as of July 1, 2021. This announcement was made without the issuance of any pertinent Ministerial Decision specifying the procedure.

According to the announcement: "Applicants in urban areas who do not have the necessary resources to meet their basic living needs should submit a request for housing to the competent authorities."

As the deadline approaches, our organisations point out that this decision has significant problematic aspects, both socially and legally.

It is estimated that up to 25,000 asylum seekers, including many families with children, have been able to house themselves, thanks to the financial assistance they receive as part of reception conditions, with EU funding. They have been able to live with people of their choosing—feeling safe living with friends, partners, or roommates, who can support them in case of need (such as with mental illness, disability, or old age). They are people whose children go to school, who have made friends, and who have built relationships and daily routines. In other words, they are individuals who, with much struggle, have taken steps towards regaining their autonomy. These steps taken also improve the prospects for integration for those who will stay in Greece.

Yet, instead of being assisted in this effort, they are now required to give up whatever life they managed to create. Some will have to settle in apartments, often with many other roommates they may not know and who are of other nationalities. Others will have to return to camps located outside of urban areas often surrounded by walls. This has obvious negative consequences for their dignity and integration prospects. All of this is being done to transfer asylum seekers to supervised accommodation, even though there is no clarity as to how this can be achieved smoothly in practice, while the Ministry lacks the necessary means and infrastructure to implement its own decision.

In the Ministry's announcement, there is no provision on how the timely transfer of people to remote structures or apartments will be ensured, nor on whether and how their travel expenses will be covered, given that many will be unable to cover these expenses on their own. There is no indication as to how or whether the competent authorities will even ensure the timely transfer of applicants' asylum cases to the Asylum Office nearest their new place of residence.

The Ministry requests the assistance of civil society for the implementation of this decision. In other words, it calls on NGOs to fully implement its decision: to record housing requests; to provide information to applicants; to manage their fear, anger, and despair at being once more forced to abandon their lives, with no more than a nominal amount of time (one to three days), to decide if they accept to move.

The message sent by the Ministry is that asylum seekers must live in accommodation centers, signaling a major setback in the integration process that will foster the conditions for ghettoization and marginalization.

This decision is also not in line with the current legislation.

According to Article 57 of the recent Law 4636/2020, the reduction or withdrawal of material reception conditions, including financial assistance, requires an individualized and reasoned judgment by the competent reception authority— it cannot be undertaken as a general decision affecting all asylum seekers. Moreover, reduction or withdrawal is only allowed when the conditions provided by Article 57 are met—reflecting the relevant provisions of European Directive 2013/33/EU. This means that assistance can only be reduced or withdrawn if the applicant abandons the accommodation without informing the competent authority, does not comply with reporting duties, or makes a subsequent asylum application.

Despite these narrow conditions, the Ministry of Migration and Asylum announced, based on unclear legal grounds, the withdrawal of the financial allowance for the entire population of asylum seekers not housed in accommodations managed by the Ministry.

Based on the above, we call on the Ministry to reconsider its decision. It should not impose a measure that not only is of questionable legality but, above all, will undermine the effective integration of asylum seekers in our country.


Ένα μεγάλο πισωγύρισμα στην ένταξη:

Η περικοπή του βοηθήματος σε αιτούντες άσυλο

Με ανακοίνωσή του στις 15 Απριλίου, το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου εξήγγειλε την οριζόντια περικοπή του οικονομικού βοηθήματος για όλες και όλους τους αιτούντες άσυλο που δεν στεγάζονται σε δομές της ευθύνης του ή των συνεργαζόμενων με αυτό φορέων, από την 1η Ιουλίου 2021. Η εξαγγελία αυτή έγινε, μάλιστα, χωρίς την έκδοση καμίας σχετικής Υπουργικής Απόφασης που να εξειδικεύει τη διαδικασία.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση: «Οι αιτούντες που συγκαταλέγονται στον αστικό πληθυσμό, εφόσον δεν έχουν τους απαραίτητους πόρους για να καλύψουν τις βασικές ανάγκες διαβίωσής τους, θα πρέπει να υποβάλλουν αίτημα στέγασης στους αρμόδιους φορείς».

Καθώς η διορία πλησιάζει, οι οργανώσεις μας επισημαίνουν πως η συγκεκριμένη απόφαση έχει σοβαρές προβληματικές πλευρές, τόσο κοινωνικές όσο και νομικές.

Υπολογίζεται πως έως και 25.000 αιτούντες άσυλο, μεταξύ των οποίων και πολλές οικογένειες με παιδιά, έχουν καταφέρει να αυτοστεγαστούν, χάρη στο οικονομικό βοήθημα που τους παρέχεται στο πλαίσιο των συνθηκών υποδοχής, με ευρωπαϊκούς πόρους. Είναι άνθρωποι που κατάφεραν να συγκατοικήσουν με ανθρώπους της επιλογής τους: να νιώσουν ασφαλείς με φίλους, συντρόφους, συγκατοίκους, που τους υποστηρίζουν σε περίπτωση ανάγκης (ψυχικής ασθένειας, αναπηρίας, προχωρημένης ηλικίας κ.λπ.). Άνθρωποι που τα παιδιά τους πηγαίνουν στο σχολείο, που έχουν αποκτήσει φίλους, κοινωνικές σχέσεις και μια καθημερινότητα. Είναι, δηλαδή, άνθρωποι που με πολύ αγώνα έχουν κάνει βήματα για να ανακτήσουν την αυτονομία τους, γεγονός που ενισχύει και την προοπτική της ένταξης για όσους και όσες, τελικά, θα μείνουν στην Ελλάδα.

Τώρα όμως, καλούνται να εγκαταλείψουν την όποια ζωή κατάφεραν να δημιουργήσουν, να εγκατασταθούν σε διαμερίσματα με πολλούς άλλους συγκατοίκους που δεν γνωρίζουν και συχνά από άλλες εθνικότητες. Καλούνται επίσης να επιστρέψουν σε δομές καταυλισμών εκτός του αστικού ιστού, συχνά πίσω από υπερυψωμένα τείχη, με προφανείς δυσμενείς συνέπειες για την αξιοπρέπεια και την προοπτική της ένταξής τους. Και όλα αυτά, για να μεταφερθούν σε μια κατοικία ελεγχόμενης διαμονής, χωρίς να είναι σαφές το πώς θα επιτευχθεί αυτό ομαλά στην πράξη και χωρίς καν το Υπουργείο να διαθέτει την απαραίτητη υποδομή για να υλοποιήσει την απόφαση.

Στην ανακοίνωση του Υπουργείου, δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για το πώς θα διασφαλιστεί η έγκαιρη μεταφορά των ανθρώπων σε απομακρυσμένες δομές ή διαμερίσματα ή για το εάν και με ποιον τρόπο θα καλύπτονται τα έξοδα της μετακίνησής τους, δεδομένου ότι πολλοί αδυνατούν να το κάνουν από μόνοι τους. Δεν υπάρχει καμία αναφορά για το εάν και πώς θα διασφαλίζεται από τις αρμόδιες υπηρεσίες η έγκαιρη μεταφορά της υπόθεσης ασύλου τους στο πλησιέστερο Γραφείο Ασύλου του νέου τόπου κατοικίας τους.

Το Υπουργείο ζητάει τη συνδρομή της κοινωνίας των πολιτών για την υλοποίηση αυτής της εξαγγελίας. Ζητάει, δηλαδή, από Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις να αναλάβουν εξολοκλήρου την εφαρμογή της απόφασής του: να καταγράψουν τα αιτήματα στέγασης, να ενημερώσουν τους αιτούντες, να διαχειριστούν όλο το φόβο, το θυμό και την απόγνωσή τους για τη ζωή που αναγκάζονται, για μια ακόμη φορά, να εγκαταλείψουν, έχοντας μάλιστα ελάχιστη προθεσμία (μία-τρεις μέρες), για να αποφασίσουν αν αποδέχονται τη μετακίνησή τους.

Το μήνυμα που στέλνει το Υπουργείο είναι ότι οι αιτούντες άσυλο πρέπει να ζουν μέσα σε κέντρα φιλοξενίας. Αυτό θα αποτελέσει μέγιστο πισωγύρισμα στη διαδικασία της ένταξης και θα δημιουργήσει συνθήκες γκέτο και περιθωριοποίησης.

Επίσης η απόφαση αυτή δεν συμβαδίζει με την ισχύουσα νομοθεσία.

Σύμφωνα με το άρθρο 57 του πρόσφατου νόμου 4636/2020, ο περιορισμός ή η διακοπή των υλικών συνθηκών υποδοχής, στις οποίες περιλαμβάνεται και το οικονομικό βοήθημα, αφενός απαιτεί ατομική και αιτιολογημένη κρίση από την αρμόδια αρχή υποδοχής, δηλαδή δεν είναι επιτρεπτή με μια οριζόντια και γενική απόφαση. Αφετέρου, επιτρέπεται μόνο όταν συντρέχουν οι όροι που προβλέπει η διάταξη του παραπάνω άρθρου 57, που επαναλαμβάνει τις σχετικές διατάξεις της ευρωπαϊκής Οδηγίας 2013/33/ΕΕ, δηλαδή μόνο όταν ο αιτών εγκαταλείπει το χώρο φιλοξενίας χωρίς να ενημερώσει την αρμόδια διοίκηση ή όταν δεν συμμορφώνονται με τις υποχρεώσεις δήλωσης στοιχείων ή σε περίπτωση μεταγενέστερου αιτήματος.

Σε αντίθεση προς αυτές τις περιοριστικά οριζόμενες προϋποθέσεις, η ανακοίνωση του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου, χωρίς σαφές έρεισμα στο νόμο ,προαναγγέλλει την διακοπή του βοηθήματος για όλο τον αστικό πληθυσμό που δεν στεγάζεται στις δομές ευθύνης του Υπουργείου.

Με βάση τα παραπάνω, καλούμε το Υπουργείο να επανεξετάσει την απόφαση αυτή, και να μην επιβάλει ένα μέτρο το οποίο και εγείρει ζητήματα νομιμότητας, αλλά και, πάνω από όλα, θα οξύνει τα προβλήματα ένταξης των αιτούντων άσυλο στη χώρα μας.


ΑΡΣΙΣ – Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων

Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών

Δίκτυο Μέλισσα

Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ)

Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων

Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών

Ίριδα - Κέντρο Γυναικών

Κέντρο Διοτίμα

Κέντρο Ημέρας Βαβέλ

Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων (Initiative for the Detainees’ Rights)

Συμβίωση Σχολή Πολιτικών Σπουδών στην Ελλάδα

Action for Education

Better Days NGO

Changemakers Lab


Equal Rights Beyond Borders

Europe Must Act

Fenix - Humanitarian Legal Aid


International Rescue Committee (IRC)

Lesvos Solidarity

Lighthouse Relief

Refugees International

Refugee Legal Support

Refugee Rights Europe

Samos Volunteers


Still I Rise

Terre des hommes Hellas

91 views0 comments